Νέα

“Ουδείς πιο αχάριστος από τον ευεργετηθέντα”…

… και όχι γιατί το θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί!  Ναι, καλά διαβάσατε: “ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ” !!!

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που συνήθως χρήζουν ευεργεσίας:

1) Αυτοί που βιώνουν αντίξοες καταστάσεις και δεν καταφέρνουν να τις διαχειριστούν και

2) Αυτοί που κλαίγονται για τη δύσμοιρη τύχη τους διαρκώς και αδυνατούν να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες που τους προκύπτουν.

 

Ας δούμε όμως, τι σημαίνει “ευεργεσία”;

Πρόκειται για μια καλή πράξη, χωρίς αντάλλαγμα, προς κάποιον που έχει ανάγκη! Δηλαδή:

  • “… προς κάποιον που έχει ανάγκη” = Όταν έχω βιολογική – αντικειμενική ανάγκη πχ για τροφή, στέγη κλπ οι απαιτήσεις μου είναι ρεαλιστικές και εμπλέκομαι άμεσα για την επίλυσή τους, δεσμευόμενος ηθικά και υλικά με τον ευεργέτη μου. Αναγνωρίζω την προσφορά και το κόστος της άρα δεν είμαι αγνώμων.
  • “… χωρίς αντάλλαγμα…” = Πόσοι από εμάς ευεργετούμε με γνώμονα την ανιδιοτελή αγάπη, σαν να παρείχαμε στον ίδιο μας τον εαυτό αυτό που χρειάζεται, χωρίς να σκεφτόμαστε την υστεροφημία μας ή χωρίς να το διαδίδουμε ενίοτε πλαγίως;
  • “… Καλή Πράξη…” = Μεγάλη Κουβέντα! Αν μπορείς να διευκολύνεις κάποιον καν’ το! Δε χρειάζεται να στερηθείς κάτι! Δώσε απ’ το περίσσευμά σου (συναίσθημα, υποστήριξη, οργάνωση, λύση κλπ) και όχι από τη “σάρκα” σου γιατί αυτό, κάποια στιγμή αν δεν εκτιμηθεί θα σε πονέσει πολύ!

 

Απ’ όλα αυτά συμπεραίνουμε πως τις περισσότερες φορές, δεν είναι τυχαίο ποιοι χρήζουν ευεργεσίας. Ίσως και να πρόκειται για ανθρώπους χωρίς δεξιότητες επιβίωσης που έχουν μάθει να ζουν παρασιτικά, θεωρώντας πως οι άλλοι οφείλουν να τους φροντίζουν και κατά συνέπεια αδυνατούν να αντιληφθούν το Μεγαλείο της Ευεργεσίας. Μόλις δε, ικανοποιηθούν οι ανάγκες τους, νιώθουν υποτιμημένοι και ανεπαρκείς με τη διαδικασία, αφού αυτή είναι η αυτοεικόνα τους τόσα χρόνια και αυτό δεν άλλαξε καθώς ευεργετήθηκαν.

Ένας άνθρωπος πλήρης, που η αυτοεικόνα του ενέχει αξία και ηθική, είναι βέβαιο πως θα ευγνωμονεί τον ευεργέτη του σε κάθε ευκαιρία και δε θα λησμονήσει. Όταν λοιπόν ευεργετούμε ανθρώπους “αξιακά πεινασμένους”, ας έχουμε κατά νου πως ουσιαστικά, αυτό το κάνουμε για δική μας συνειδησιακά ικανοποίηση, και πως είναι πολύ πιθανό σύντομα ο συγκεκριμένος άνθρωπος να ξαναέχει τις ίδιες ανάγκες.

Ας αποδεχθούμε επομένως την πραγματικότητα και ας προσπαθήσουμε αυτούς να τους εκπαιδεύσουμε “να ψαρεύουν” και όχι να τους δίνουμε “το ψάρι μαγειρεμένο στο πιάτο”…  αφού τελικά, μάλλον την τέχνη του ψαρέματος έχουν περισσότερο ανάγκη!

 

Νικολέττα Καμβά

Ψυχολόγος

 

Σχολιάστε