Νέα

Υπερκινητικότητα & Ελλειμματική Προσοχή

 

Τα χαρακτηπαιδοψυχολογοςριστικά (πυρηνικά) συμπτώματα της Δ-ΕΠΥ, δηλ. η διάσπαση προσοχής, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα, θεωρούνται τόσο κοινά στην παιδική ηλικία, που συχνά η διάγνωση παραβλέπεται, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα προβλήματα που η ίδια η Δ-ΕΠΥ προκαλεί στη συμπεριφορά, στην κοινωνική προσαρμογή ή στη σχολική απόδοση, αποδίδονται σε άλλες καταστάσεις που μπορεί να συνυπάρχουν. Στην ενήλικη ζωή,…

Η συννοσηρότητα αποτελεί μάλλον τον κανόνα στη Δ-ΕΠΥ και όχι την εξαίρεση. Η θεραπευτική προσέγγιση είναι πολυεπίπεδη και πρέπει να περιλαμβάνει ψυχοεκπαίδευση οικογένειας, ειδικά σχεδιασμένες ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις, εργοθεραπεία καθώς και σε μερικές περιπτώσεις φαρμακευτική αγωγή σύμφωνα με την κρίση του Παιδοψυχιάτρου ή του Αναπτυξιολόγου, κατά την παιδική – εφηβική ηλικία.. Στη θεραπεία συμμετέχει όχι μόνον ο ασθενής, αλλά, όπου χρειάζεται κι αυτό είναι εφικτό, και η οικογένεια.

Υπάρχουν 3 τύποι Δ-ΕΠΥ:

ΔΕΠΥ – τύπος Παρορμητικότητας / Υπερκινητικότητας

ΔΕΠΥ – τύπος Απροσεξίας

ΔΕΠΥ – Συνδυασμένος τύπος

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας  – διεθνώς Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) – είναι ως ένα βαθμό κληρονομική. Το 76% των παιδιών έχουν συνήθως ένα συγγενή με αυτή τη διαταραχή. Ο εγκέφαλος των παιδιών με ΔΕΠΥ παρουσιάζει διαφορές από εκείνον των συνομηλίκων τους στη δομή, το μεταβολισμό και τη λειτουργία συγκεκριμένων περιοχών. Είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας, η οποία συνεχίζεται, κατά ένα σημαντικό ποσοστό, και στην ενήλικη ζωή. Εμφανίζεται στο 5-7% του μαθητικού πληθυσμού με σχέση συνήθως 3:1 υπέρ των αγοριών.

Είναι σημαντικό οι ενήλικες:

  • να κατανοούν την ιατρική φύση της Δ-ΕΠΥ
  • να μην παίρνουν προσωπικά την συμπεριφορά του παιδιού και να την αντιμετωπίζουν θετικά αλλά οριοθετημένα
  • να αντιλαμβάνονται τα οφέλη και τους περιορισμούς του προγράμματος παρέμβασης
  • να συμμετέχουν ενεργά στον προγραμματισμό θεραπευτικών παρεμβάσεων που χρειάζεται να εφαρμοστούν.

 

Πρακτικές συμβουλές:

– Ρουτίνα και προβλεψιμότητα.

– Τοποθέτηση σε μπροστινά θρανία

– Εξατομικευμένη εργασία με βάση τις αντοχές του (ποσοτικά και ποιοτικά)

-Επικοινωνία λεκτικά με ήπιους τόνους, με άγγιγμα πριν την οδηγία ως καθοδήγηση,

– Λιτές οδηγίες

– Στις αποτυχίες  καλό είναι να υπάρχει ουδέτερη αντιμετώπιση

– Εναλλακτικές μέθοδοι  για εκτόνωση της κινητικότητας

– Σταθερή και οριοθετημένη συμπεριφορά

–  Διατροφή. Έχει παρατηρηθεί πως αλλάζοντας τις διατροφικές συνήθειες βελτιώνεται η παρορμητικότητα.

– Ασκήσεις χαλάρωσης.

 

Πρόκειται για μια δυσκολία η οποία, αν διαγνωστεί έγκαιρα (σε ηλικία 3 ετών για παράδειγμα) η πρόγνωση για αποτελεσματική παρέμβαση είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα. Σε διαφορετική περίπτωση, κατά την περίοδο της εφηβείας για παράδειγμα, συνήθως η κατάσταση γίνεται έκρυθμη, με επιπτώσεις στο ψυχολογικό επίπεδο, στο εκπαιδευτικό και στη συμπεριφορά.

Στην ενήλικη ζωή, τα παιδιά με ΔΕΠ-Υ δυσκολεύονται αρκετά σε προσωπικό επίπεδο καθώς η υπερδιέγερσή τους συνοδεύεται από εκρήξεις θυμού, άσχημη συμπεριφορά, τσακωμούς χωρίς έλεγχο, τάσεις φυγής, και χρήση ουσιών ως μέσον αυτοΐασης. Το θετικό της υπόθεσης είναι πως επαγγελματικά, τις περισσότερες φορές διαπρέπουν! Εάν βρεθούν σε χώρους παραγωγικούς που απαιτείται υπερδραστηριότητα, ενώ οι υπόλοιποι δυσκολεύονται, εκείνοι ακόμη ακάθεκτοι συνεχίζουν! Εάν πάλι βρεθούν σε χώρους πιο ήπιων ρυθμών, συνήθως μαλώνουν με τους συνεργάτες τους…

Η ζωή τους κρύβει πολλές εκπλήξεις και κουράζονται υπερβολικά και οι ίδιοι από την συμπεριφορά τους! Είναι απαραίτητη η φροντίδα ειδικού ώστε και σε επίπεδο συμπεριφοράς αλλά και για την εσωτερική τους γαλήνη, να βρεθεί μια χρυσή τομή, απόλυτα λειτουργική.

 

Νικολέττα Καμβά,

Ψυχολόγος

Comments for this post are closed.