Νέα

Προσδοκίες: Μια μεγάλη παγίδα στη ζωή μας!

Πριν χρόνια, ασχολούμενη με την αυτοβελτίωση φλέρταρα αρκετά με το πώς οι προσδοκίες μας επηρεάζουν την ποιότητα της ζωής μας και πώς αυτό καθρεπτίζεται στις σχέσεις μας και την αυτεπάρκειά μας…
Τελευταία, μέσα από μια νέα οπτική πιο ώριμης πλέον σκέψης, αυτό το φλέρτ πήρε άλλου τύπου διαστάσεις, ανδρώθηκε και θέριεψε. Και ωσάν μια εύρρωστη μηλιά που τα κλαδιά της βαραίνουν από καρπούς αναμένοντας την συγκομιδή, παραθέτω με αγάπη, τις ακόλουθες σκέψεις…

 

– Οι προσδοκίες μας δημιουργούν ένταση στους άλλους, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Ακόμη κι αν δεν εκφραστούμε λεκτικά, το μήνυμα περνάει μπλοκάροντας την απαραίτητη ροή επικοινωνίας και δημιουργεί αντιστάσεις.

– Οι προσδοκίες μας κρύβουν ιδιοτέλεια! Προσβλέποντας σε κάποιο δευτερογενές όφελος, πως κάτι περιμένουμε να συμβεί παρακάτω δηλαδή, οι κινήσεις μας μοιάζουν συμφεροντολογικές ακόμη κι αν δεν είναι αυτή η πρόθεσή μας.

– Οι προσδοκίες μας γεμίζουν άγχος και δεν απολαμβάνουμε τη στιγμή. Αγωνιώντας για την έκβαση, ακόμη και τα πιο απλά γίνονται πολυσύνθετα και κουραστικά. Τι να απολαύσεις; Ακόμη κι αν το πετύχεις, ξέρεις πως εσύ το χειραγώγησες…

– Προσδοκώντας, κρυβόμαστε από τις ανάγκες μας προκειμένου να πετύχουμε κάτι. Μη εκφράζοντας ξεκάθαρα τις ανάγκες μας, δείχνουμε ευάλωτοι και ανεπαρκείς.

Εγκλωβίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις, με πλάγιο τρόπο και εθελοτυφλούμε θεωρώντας πως αυτό που πετύχαμε είναι επιλογή του άλλου

– Πρόκειται για προϊόν προσωπικής μας ανασφάλειας και αδυναμίας διεκδίκησης καθώς δεν αντέχουμε την αλήθεια που ενδεχομένως αποκαλυφθεί και τις συνέπειές της

Καταπατούμε την ελεύθερη βούληση αφού με τον τρόπο μας δεν επιτρέπουμε στους άλλους να πράξουν όπως επιθυμούν.

 

Αυτά και πολλά άλλα που δε φαντάζεστε… μεγάλο θέμα συζήτησης για άτομα με γερό στομάχι! Είναι βαρύ τελικά να αντιλαμβάνεσαι πως η καλή προαίρεση από μόνη της δεν αρκεί! Κι όσο κι αν προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την υλιστική μας διάσταση, πάντα εκείνη ξεπροβάλλει στο δρόμο μας με διάφορες μορφές, να μας θυμίζει την Ιθάκη μας…

 

Σχολιάστε