Νέα

Το “καλό παιδί”… μια παγίδα ζωής

Από τις πρώτεwoman-aloneς στιγμές της παιδικής, τρυφερής μας ηλικίας κάποια σύνθετα συναισθήματα όπως αυτά της ενοχής, μπορεί να αναπτυχθούν μέσω της σχέσης μας με τους γονείς μας. Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο που μας οδηγεί να σκεπτόμαστε πρώτα την ευχαρίστηση των άλλων και να θεωρούμε με μεγάλη ευκολία τους εαυτούς μας υπεύθυνους τόσο για την ευτυχία όσο και για τη δυστυχία των αγαπημένων μας.

Μεγαλώνοντας, αυτό το συναίσθημα γιγαντώνεται…

 Ακολουθεί την υπόλοιπη, ενήλικη πλέον ζωή, μέσα από μια προσπάθεια ικανοποίησης και διευκόλυνσης των άλλων καταπιέζοντας και παραβλέποντας τις προσωπικές ανάγκες, τις σκέψεις για αυτοβελτίωση και τα πραγματικά συναισθήματα. Κατά συνέπεια, δεν αντιμετωπίζουμε με ειλικρίνεια τις σχέσεις μας, φοβόμαστε την κριτική, την αποδοκιμασία αλλά και την απόρριψη των άλλων.

Γινόμαστε αυτό που όλοι αποκαλούν «Τα καλά παιδιά», τα γεμάτα προθυμία, ευγένεια και φυσικά μια υπέρμετρη καλοσύνη που δεν έχει όμως πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δυστυχώς εκπαιδευόμαστε να ορίζουμε την ύπαρξή μας πάντα σε συνάρτηση με τους άλλους, όπως το να είμαστε εξυπηρετικοί στο έπακρο, καλοσυνάτοι και παραχωρητικοί.  Συνηθίζουμε να παραβλέπουμε το πραγματικό μας πρόβλημα, θεωρούμε πως κάτι άλλο φταίει, και όχι η αδυναμία μας ουσιαστικά να πούμε «Όχι» στους άλλους οριοθετώντας τις σχέσεις μας. Καταλήγουμε εν ολίγοις έρμαια στα χέρια των άλλων, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που μας εκμεταλλεύονται.

Κατά γενική ομολογία, μια τέτοια κατάσταση, εμποδίζει την προσωπική μας ευχαρίστηση και εξέλιξη, ελαχιστοποιεί τη δυνατότητα δημιουργίας αληθινών, υγιών σχέσεων και δυσχεραίνει την πιθανότητα βελτίωσης της ψυχικής μας υγείας. Είναι γεγονός πως δεν έχουμε πλήρη επίγνωση του πραγματικού μεγέθους του κινδύνου που απορρέει από αυτή τη στάση μας. Είναι πολύ πιθανή η εμφάνιση ποικίλων ψυχικών διαταραχών όπως είναι η κατάθλιψη, το άγχος, οι κρίσεις πανικού, οι διαφόρων ειδών εξαρτήσεις αλλά και γενικότερα ψυχοσωματικά προβλήματα.

Όταν λοιπόν αισθανόμαστε υπερβολικά καλοί με τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, πως έχουμε στερέψει και δεν μπορούμε άλλο να προσφέρουμε, αξίζει να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας πως αυτή η συμπεριφορά μπορεί εν τέλει να μας γεμίζει θυμό, καταπιεσμένες ανάγκες και επιθυμίες, νευρώσεις και άλλα καταστροφικά για τους εαυτούς μας.

Comments for this post are closed.